Pom pie dom pie dom

Hij maakte al een tijdje een raar geluid, en soms deed -ie ook raar.
Naar de fietsenmaker? Te veel gedoe.

Nog geen tweehonderd meter onderweg van werk naar huis stond -ie ineens in versnelling nul.
Ketting eraf. Denk ik. Want zit kettingkast voor.

Moest nog ergens langs.
En langs een fietsenmaker.
Toen met de bus.
En met nog een bus.

Een fietstocht van 18 minuten werd een lang verhaal van een uur en een kwartier.

De ANWB, is dat niet de Algemene Nederlandse Wielrijders Bond?

Fiets is natuurlijk niet meteen gemaakt. Maar gelukkig hebben we nog een bakfiets.
Is erg onhip, zegt vriendin in hip restaurant bij Amstel Station.
(Onhippe bakfiets in hip restaurant maakt kleurloze werkende moeder).

Gevolgen fietsleed vielen verder mee, ook al had werkende vader avonddienst, want oppas kon gewoon langer blijven.

Fietsleed was eigenlijk een beetje fileleed.
Dacht even aan al die mensen die dagelijks een uur doen over een ritje van 18 minuten.

Vroeger zaten vaders in hun luie stoel de krant te lezen als moeder de vrouw stond te koken in de keuken.
Nu zitten de vaders onderuitgezakt in de comfortabele autostoelen van hun grote leasebakken, in hun warme cocon, met hun eigen muziekje, pom pie dom pie dom te wachten tot de bofkont voor ze weer gaat rijden.

Thuis staat de werkende moeder te koken, terwijl dreinerige want vermoeide kinderen de boel afbreken, elkaar de hersens in slaan of alweer een snottebel afvegen aan hun broek.

Een man weet wel wat hij mist.

Ineens begrijp ik waarom bijna geen enkele politieke partij het autoverkeer echt wil terugdringen.