Doordraaien

Het was te druk, vanmiddag, op het werk. Er waren te veel dingen, de telefoon ging te vaak - de secretaresse was er niet - er was te veel overleg nodig, er waren te veel mailtjes, er was te veel wat af moest, er was te veel te regelen - ik had te veel aan mijn hoofd.

Toen ging weer de telefoon.
Een collega van een ander bedrijf, die ik niet ken, die geen klant is en die verder niets met ons bedrijf te maken heeft of ooit zal hebben, vroeg om een 'vrienden'dienst.
Of ik iets voor hem kon opzoeken.
Nee, sorry, daar heb ik geen tijd voor.
Maar het kost maar heel weinig tijd.
Alles kost maar heel weinig tijd, maar ik heb er geen tijd voor.
Maar het is zo gebeurd.
Sorry, ik heb er geen tijd voor.
Is er dan een collega die wel tijd heeft.
Nee.
Kan iemand van die-en-die-afdeling het dan misschien doen?
Die afdeling zit daar-en-daar in het land.
Kun je me dan doorverbinden.
Sorry, ik weet het nummer niet.
Wat een raar bedrijf is dit.
Ja. Dag.

En toen kreeg ik visioenen, dat de meneer aan de andere kant van de lijn het gesprek had opgenomen en het bandje doorstuurde naar De Wereld Draait Door, waarna het op televisie werd afgespeeld, waarna ik nooit meer een stap buiten de deur durfde te zetten.