65

Als je 65 jaar getrouwd bent, dan krijg je de felicitaties van koningin Beatrix herself.
Dat weet ik, want mijn opa en oma vierden gisteren hun 65-jarig huwelijk.
Ergens op de Utrechtse Heuvelrug, in een boerderijachtig restaurant langs een lange donkere tweebaansweg. Die heb je daar heel veel. Veel meer dan hier. Boerderijachtige restaurants én lange, donkere tweebaanswegen.

Onderweg bedacht ik me dat ze in de oorlog zijn getrouwd en dat ik eigenlijk nooit had gevraagd hoe dat nou was. En dat ik al helemaal nooit had gevraagd wat het geheim is van hun huwelijk.

Tijdens het eten vroeg ik of ze 65 jaar geleden ook zo lekker hadden gegeten. O nee!, zei mijn oma. Daar hadden we helemaal geen geld voor. We gingen gelijk naar huis.

Dat weet ik dan maar weer.

De hele familie was uitgenodigd. Dat vond mijn oma leuk, zei ze, maar ze vond ook wel dat er erg veel vreemden waren.

Er waren zes kinderen, alle zes vergezeld van de enige man of vrouw met wie zij ooit trouwden.
En er waren dertien van de veertien kleinkinderen. Van die veertien kleinkinderen zijn er drie gescheiden, vaders van kinderen die toen 0 en 2 en 3 jaar oud waren.

In mijn herinnering waren mijn opa en oma altijd en overal samen. Ik geloof niet dat ik ze wel eens apart heb gezien, of zelfs maar apart van elkaar heb zien lopen en vermoedelijk hebben ze alleen gescheiden geslapen als een van de twee in het ziekenhuis lag, wat niet vaak het geval is geweest.

Misschien is dit het geheim van een 65-jarig huwelijk.
Altijd dicht bij elkaar blijven en rustig door blijven ademen.

Er viel een beetje salade van de vork van mijn opa, op zijn broek. Mijn oma, zo dement als een deur, pakte een servetje om het schoon te maken.
Klein gebaar, grote liefde.