Te laat wijs

Het boek dat ik lees is geschreven door Gordon Livingston, een Amerikaanse psychiater.
Het heet Te vroeg oud, te laat wijs - Dertig dingen die je nu zou moeten weten.

Er staat onder meer dit in. Voor alle ouders en iedereen die ouders heeft of had.

,,Als kind hebben we het recht op de onvoorwaardelijke liefde van onze ouders. Maar slechts een enkeling van de mensen met wie ik praat, heeft het gevoel dat hij die ook heeft gekregen. De meeste jeugdherinneringen zijn juist zelfs belast met het gevoel van een onuitgesproken verplichting om "mijn ouders trots te laten zijn" door succesvol te zijn op school, niet in de problemen te raken, een geschikte huwelijkspartner te vinden en kleinkinderen te verwekken. Er zijn veel manieren waarop ouders hun kinderen een gevoel van verplichting bijbrengen. Door het leven en de koesterende zorg te aanvaarden neemt een kind kennelijk ook een schuld op zijn schouders die alleen kan worden ingelost door aan de ouderlijke verwachtingen te voldoen.

Er wordt veel aandacht geschonken aan de druk van het ouderschap. Het begint met de pijn van de bevalling, het gebrek aan slaap tijdens de zuigelingentijd, de eindeloze ritjes die nodig zijn voor georganiseerde activiteiten, de stress van conflicten in de pubertijd, uitmondend in de kosten van een studie.

Over elke fase in de opvoeding wordt door ouders veelvuldig geklaagd, alsof het een soort martelaarschap betreft. Is het dan verbazingwekkend dat kinderen een gevoel van verplichting jegens hun ouders hebben?

De vraag "Wat ben ik mijn ouders veschuldigd?" vervormt het leven van kinderen vaak tot ze volwassen zijn, en dan soms nog steeds. Onze kinderen zijn ons helemaal niets verschuldigd. Het was onze beslissing om hen op de wereld te zetten. Als we van hen hielden en hun behoeften vervulden, was dat onze ouderlijke taak en niet een onbaatzuchtige daad. We wisten vanaf het begin dat we ze opvoedden opdat ze ons weer zouden kunnen verlaten, en het was steeds onze verplichting om hen daarmee te helpen, zonder ze op te zadelen met een gevoel eeuwig dankbaar te moeten zijn of voor altijd bij ons in het krijt te staan.

Goed functionerende gezinnen kunnen hun kinderen goed loslaten.
Slecht functionerende gezinnen hebben de neiging hen vast te houden."